Zamiast bać się śmierci, lepiej cieszyć się życiem!

Kiedyś moje życie było zdominowane przez śmierć. W zasadzie nie bałem się samej śmierci, ale tego, co potem. Wieczna ciemność? Piekło? Czyściec? Kara za grzechy, które popełniłem?

Postanowiłem żyć tak, żebym umierając był spokojny i żebym nie miał wyrzutów sumienia. Dopiero Dekodyka otworzyła mi oczy i pokazała, że nie da się w pełni żyć, bojąc się śmierci i obsesyjnie o niej myśąc. Zrozumiałem, że swoim lękiem zasilałem śmierć i było jej przez to więcej w moim życiu. Rozmyślałem o niej czasem w dzień i w nocy, ale przede wszystkim, podporządkowałem jej życie.

Żyłem po to, aby spokojnie umrzeć. Aby się nie bać tego, co potem. A przez to, życie samo w sobie przeciekało mi przez palce.

Co dało mi uwolnienie się od lęku przed śmiercią i obsesji na jej punkcie?

Życie! Poczucie, że żyję. Koncentrancję na tu i teraz. Obecność. Świadomość. Spokój.

I paradoksalnie uważam, że to właśnie ta zmiana była tym, czego tak długo szukałem! Niedawno przyszła mi do głowy myśl, że choć chcę żyć jak najdłużej i jak najszczęśliwiej, to gdybym miał umrzeć choćby w tej chwili, to byłbym szczęśliwy.

Szczęśliwy, że żyłem, zaznałem wielu barwnych emocji i uczuć, poznałem ciekawych ludzi, zrealizowałem niektóre szalone pomysły. Szczęśliwy, że byłem, istniałem, podejmowałem decyzje i życiowe wyzwania. I pogodzony z tym, że życie w tym ciele nie jest wieczne. A dzięki temu traktujący każdą kolejną chwilę, jak prezent od losu.

I wiesz co? Bardzo mi się to podoba! Bo codziennie dostaję prezenty! :)

A Ty? W ilu procentach zasilasz śmierć lub lęk przed tym, co po niej, a w ilu życie? Jak by to było odzyskać życie w 100% i koncentrować się na nim, być, rozwijać się, doświadczać, tworzyć?